مقیاس‌پذیری جذب کربن: آیا می‌توانیم با چالش روبرو شویم؟

شرح خبر

برنامه‌های پایان گرمایش جهانی به کاهش انتشار خالص گازهای گلخانه‌ای به صفر وابسته است، اما انتشار CO2 در سال گذشته به بالاترین سطح خود رسید و دمای متوسط زمین برای اولین بار ۱.۵ درجه سلسیوس بالاتر از سطح پیش از صنعتی شدن قرار گرفت. طبق اعلام هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم (IPCC)، برای محدود کردن گرمایش به ۲ درجه سلسیوس، باید مقادیر عظیمی از دی‌اکسید کربن از جو مکیده و ذخیره شوند. در حال حاضر، سالانه حدود ۵۱ مگاتن CO2 ذخیره می‌شود، اما روش‌های نوین مانند جذب مستقیم هوا (DAC) سهم ناچیزی دارند. سناریوهای IPCC برای رسیدن به هدف ۲ درجه‌ای، نیاز به افزایش سریع DAC و سایر روش‌های نوین تا ۶ تا ۱۲ گیگاتن CO2 در سال تا پایان قرن دارند. با این حال، سیستم‌های DAC انرژی و مواد شیمیایی زیادی مصرف می‌کنند و برخی تأسیسات به سختی توانسته‌اند ردپای کربن خود را جبران کنند. چالش اصلی مقابله با گرمایش جهانی، حذف ۷۴۶ گیگاتن CO2 باقی‌مانده از جو است. روش‌های سنتی مانند جنگل‌کاری و ذخیره کربن در خاک ارزان اما محدود هستند و خطر آزادسازی مجدد کربن را دارند. روش‌های نوین مانند جذب مستقیم هوا (DAC) با چالش‌های انرژی‌بر و تولید محصولات جانبی سمی مواجه‌اند. طبق مطالعات، تا سال ۲۱۰۰ باید ۵۲۵ تا ۷۵۵ گیگاتن CO2 حذف شود، اما تا سال ۲۰۲۳ تنها ۹ گیگاتن حذف شده که ۹۹.۹ درصد آن از طریق جنگلداری بوده است. سناریوهای IPCC نیاز به مقیاس‌پذیری سریع DAC تا ۱۲ گیگاتن در سال را پیش‌بینی می‌کنند. جذب کربن برای رسیدن به اهداف اقلیمی ضروری است، زیرا انتشار CO2 همچنان در حال افزایش است و دمای زمین از آستانه ۱.۵ درجه عبور کرده است. روش‌های سنتی به تنهایی کافی نیستند و نیاز به فناوری‌های نوین مانند DAC احساس می‌شود. با این حال، مقیاس‌پذیری این فناوری‌ها با چالش‌های فنی، اقتصادی و زیست‌محیطی همراه است که باید حل شوند. صنایع فعال در حوزه جذب کربن، به ویژه شرکت‌های توسعه‌دهنده DAC، با فرصت‌های رشد روبرو هستند، اما نیاز به سرمایه‌گذاری عظیم در زیرساخت‌ها و انرژی پاک دارند. شرکت‌های نفتی نیز می‌توانند از زیرساخت‌های تزریق CO2 برای انتقال به DAC استفاده کنند. ایران به عنوان کشوری با منابع نفتی و پتانسیل انرژی‌های تجدیدپذیر، می‌تواند در توسعه فناوری‌های جذب کربن نقش داشته باشد. با این حال، عدم دسترسی به فناوری‌های پیشرفته و تحریم‌ها ممکن است چالش‌هایی ایجاد کند. توسعه فناوری‌های جذب کربن نیازمند چارچوب‌های قانونی و استانداردهای جدید برای ارزیابی اثربخشی و ایمنی است. همچنین، مالکیت فکری و همکاری‌های بین‌المللی در این حوزه اهمیت دارد. رقابت بین کشورها برای توسعه فناوری‌های جذب کربن و دسترسی به منابع انرژی پاک می‌تواند تنش‌های ژئوپلیتیکی جدیدی ایجاد کند. همکاری‌های بین‌المللی برای رسیدن به اهداف اقلیمی ضروری است. فنی و تحلیلی برای محدود کردن گرمایش به ۲ درجه سلسیوس، باید مقادیر عظیمی CO2 از جو مکیده شود. روش‌های سنتی کافی نیستند و فناوری‌های نوین مانند DAC با چالش‌های زیادی روبرو هستند.

این صفحه خلاصه و تحلیل فارسی خبر را نمایش می‌دهد. نسخه کامل/اصلی از طریق لینک منبع در دسترس است.